دانشگاه قم بنیان: پژوهش های راهبردی معماری و شهرسازی اسلامی 3116-0204 1 2 2026 06 22 Housing Policy Indicators (An Approach to Assessing Executive Responsibilities in the Country) شاخص‌های سیاست‌گذاری مسکن (رهیافتی به ارزیابی مسئولیت‌های اجرایی در کشور) 32 49 4511 10.22091/bonyan.2026.15781.1020 FA حمیدرضا آرامی استادیار، گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه قم، قم، ایران. سیده فاطمه میرنورالهی دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه قم، قم، ایران. Journal Article 2025 12 01 The use of evaluation indicators not only for monitoring and ranking, but also as a tool for culture building and guiding fundamental assumptions also plays a serious role. A set of housing evaluation indicators in such a way that desirable policies can be determined in this area. Although there are numerous internal and external classifications in this area in the form of scientific documents and research, in terms of comprehensiveness (considering the three aspects of hardware and software simultaneously), it has been analyzed and intervened to an extent.Therefore, the present study attempted to address it after examining the existing categories. What was obtained includes four main categories, which are : " 1. Physical - spatial indicators (allocation and distribution of space and land); 2. Economic indicators (setting patterns related to cost and the housing market); 23. Cultural - social indicators (software infrastructure); 4. Environmental indicators (energy management, water engineering, waste)"; For each of these general categories, the dimensions and examples of evaluation indicators were separately identified in the relevant tables. Of course, this separation and classification does not mean separating the evaluation indicators from each other, but rather aims at a more accurate understanding, orientation, and evaluation of housing policies. امروزه کاربرد شاخص‌های ارزیابی منحصر به رصد و رتبه‌بندی نیست بلکه به عنوان ابزاری برای فرهنگ سازی و جهت دهی پیش‌فرض‌های بنیادین نیز نقش جدی ایفا می‌کنند. دسته‌بندی شاخص‌های ارزیابی مسکن به‌گونه‌ای که از طریق آن بتوان تحقق‌پذیری سیاست‌های مطلوب در این حوزه را تسهیل، جهت‌دهی و ارزیابی کند محور پژوهش حاضر محسوب می‌شود. هرچند در این حوزه دسته‌بندی‌های متعدد داخلی و خارجی در قالب اسناد و تحقیقات علمی وجود دارد لکن به لحاظ جامعیت (در نظر گرفتن سه جنبه سخت‌افزاری و نرم-افزاری به صورت توأمان) به اندازه کافی مورد تحلیل و مداقه قرارنگرفته است؛ ازاین‌روی پژوهش حاضر تلاش کرد پس از بررسی دسته‌بندی های موجود به آن بپردازد. آنچه حاصل شد شامل چهار دسته اصلی است که عبارتند از: «1. شاخص‌های کالبدی - فضایی (تخصیص و چگونگی توزیع فضا و زمین)؛ 2. شاخص‌های اقتصادی (تنظیم الگوهای مربوط به هزینه و بازار مسکن)؛ 23. شاخص‌های فرهنگی - اجتماعی (زیرساخت‌های نرم‌افزاری)؛ 4. شاخص‌های زیست‌محیطی (مدیریت انرژی، مهندسی آب، پسماند)»؛ که برای هریک از این دسته‌های کلی ابعاد و نمونه شاخص‌های ارزیابی به تفکیک در جداول مربوط مشخص شد. البته این تفکیک و دسته‌بندی به معنای جدایی شاخص‌های ارزیابی از یکدیگر نیست بلکه ناظر به فهم، جهت‌دهی و ارزیابی دقیق‌تر سیاست‌های حوزه مسکن است. https://bonyan.qom.ac.ir/article_4511_490c190d3ec3a47cca9e22e8e820e36b.pdf